ايران ؛ تمام معايب يک مستعمره و محروم از مزاياي محدود آن

–         ايران در اوايل قرن 20 به الگوي استعمار کلاسيک نزديک شد.در سال 1236 ؛ 27 درصد صادرات ايران را پارچه هاي دستباف پنبه اي پشمي و ابريشمي تشکيل ميداد اما در اوايل قرن 20 اين عدد به 1 درصد کاهش يافت و به جاي آن  صدور مواد خام نظير ابريشم و پشم و پنبه افزايش يافت. صادرات عمده ايران را مواد خام نظير برنج خشکبار گردو ترياک تشکيل ميداد. در زمينه واردات ازدياد حجم دو فراورده واقعا تکان دهنده است يکي پارچه هاي ماشيني و ديگري چاي و قند و شکر بود

–         ايران صحنه رقابت دو قدرت بزرگ بريتانيا و روسيه ماند. ايران همه معايب يک مستعمره را دارا بود اما از مزاياي معدود مستعمره –مانند ايجاد صنايعي به سود استعمارگران  يا مقاصد نظامي شان بهبود نظام قضايي و مانند اينها – محروم ماند.بهترين گواه نبود توافق بين روسيه و انگليس براي احداث راه اهن است

–         قحطي بزرگ و فاجعه اميز 1248 تا 1251 مرگ نيم تا 1.5 ميليون از جمعيت 9 تا 10 ميليوني ايران .

–         در سال 1237 گندم و جو دومين کالاي صادراتي کشاورزي و 10 درصد از صادرات ايران بود. ولي 1248 تا 1273 حجم گندم صادراتي ايران 8 برابر شد اما ارزش ان 7 برابر کاهش يافت.در سال 1280 و بعد ان واردات گندم از صادرات پيشي گرفت

 

برگرفته از کتاب : مقاومت شکننده – تاريخ تحولات اجتماعي ايران     از صفويه تا سالهاي پس از انقلاب اسلامي  

نوشته   جان فوران      ترجمه احمد تدين

 

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: