روشهاي عضو گيري بسيج در 4 دوره مختلف به نقل از يک بسيجي سابق :

1-     امام خميني (زمان جنگ )  : “بسيج لشگر مخلص خداست “  

2-     حدود سال 1363 –  تماس تلفني يک دوست : “چرا شما  فعاليتي در بسيج و انجمن  نميکنيد بچه ها انتظار بيشتري از شما دارند؟ “

3-     حدود سال 1373 – تماس تلفني يک مسئول از بسيج : “چرا  در بسيج ثبت نام نکرده ايد ؟  هر چند وقتي بن کالا مي دهند و بعضي وقتها امتيازاتي خواهيد گرفت . برويد و فرم ثبت نام را بگيريد  ”

4-     سال 1388 اعلاميه در قطع  A3  در تمام طبقات ساختمان اداري : “کليه اعضاي پايگاه … جهت تعيين درصد فعاليت بسيجي و تعيين ميزان غرامت ؟! به …. مراجعه نمايند .”

زاينده رود که زنده شده ؛ پليس و بسيجيها هم که درگير آماده سازي براي 16 آ.ذر هستند و فرصت گيردادن ندارند. ايندو هم اومدند کنار رودخونه و بادکنکي هواکردن تا بيشتر تابلو بشن (امروز پارک ناژوان جمعه 29/08/1388).

ياد اون روزها که اگر پسرودختري با هم راه ميرفتند ميگرفتند و پدرومادر هر دو را مي اوردند و تا خطبه عقدو نميخوندن ول کن نبودند. ياد اون روزها که اگر زني 50 ساله جوراب معمولي مي پوشيد گير ميدادن و…

کاوه عزيز در پستي بنام گزارشهاي مديريتي (http://www.kavehyn.blogfa.com/8807.aspx  ) مطلبي نوشته و از تهيه اين گزارشات گله کرده است. اين مباحث جاهاي ديگر نيز مطرح هست .  به نظرم مطلب ايشان در مورد اکثر مديران ايراني صادق است اين در حالي است که اين نوع گزارشات در همه جاي دنيا کاملا مرسوم بوده و اصولا از ملزومات اوليه يک سيستم خوب است . علت چيست؟ قبل از هر چيز ببينيم گزارشات مديريتي چيست؟

اسامي دهن پرکن و شيکي مثل “Business intelligence ” همه شنيده اند. محتواي اين سيستم يا ماژول يا نرم افزار چيست؟بطور خيلي ساده ومختصر ميتوان چنين گفت که : در هر سازماني مواردي تعيين ميگردد که مدير بايستي آنها را در نظر گرفته و مانيتور کند مثلا ” ميزان فروش محصول ” و يا “در صد خرابي کالا” ويا “قيمت تمام شده محصول” و…  براي هريک از اين موارد يک مقداري تعريف ميگردد .مثلا ميزان فروش محصول بايستي 1000 واحد باشد . سيستم همواره گزارشاتي را تهيه ميکند و ميزان فروش واقعي را با اين ميزان هدف مقايسه کرده و عموما بصورت نمودار و شکل در اختيار مدير قرار مي دهد.مدير وضعيت را ديده و تصميمات اصلاحي را اتخاذ ميکند با استفاده از ساير گزارشات مديريتي دنبال علت مشکل گشته و سعي در حل آن مينمايد. بعضي جاها سيستمي هست که به کمک مدير آمده و او را در تصميم گيري کمک ميکند (که بنام DSSشنا خته ميشود). بدين ترتيب مدير چنان وابسته به اين گزارشات ميشود که بدون انها حکم فرد نابيناي افليجي را پيدا ميکند که جرات حرکتي پيدا نميکند.

ويا بحث ديگري بنام Cockpit  مطرح است (که قبلا در يکي از نوشته ها در مورد آن نوشته ام) . اينها در واقع ابزاري است که نمايشگر سلامتي سازمان است . عملا اين مورد نيز يک نوع گزارش مديريتي است . مدير با مشاهده لحظه به لحظه آن تصميمات خود را اتخاذ ميکند.

لذا وجود و ضرورت يک سيستم که گزارشات مديريتي خوبي بصورت نمودار و گرافيک و ساده و گويا ؛ تهيه کند بر هيچکس پوشيده نيست و در همه جاي دنيا مديران از آن استفاده ميکنند

اما چرا در ايران اينگونه نيست؟ آيا مديران ما سواد کامپيوتر ندارند يا از اين گزارشات سر در نمي آورند؟ به نظر من اصلا چنين نيست. علت اين امر در اين است که مديران ما سيستماتيک عمل نميکنند و  اصلا مديريتشان تفاوت دارد. در همه جاي دنيا براي سازمان اهدافي تعريف ميگردد و مدير سازمان را مامور دستيابي به آن اهداف مينمايند و مدير نيز همواره فاصله خود را با آن اهداف متر ميکند و سيستم او را در اين  فاصله سنجي  کمک ميکند. اگر ميخواهند مديري را ارزيابي کنند ميزان دستيابي او را با اين اهداف ميسنجند . اگر به هدف رسيده مير خوب و توانايي است و اگر نرسيده مدير نا کارآمدي است.

اما در ايران در ابتداي سال براي هر سازماني اهدافي تعريف ميشود. اين اهداف بصورت پلاکارد و نوشته هاي درشتي نيز در همه جاي سازما ن نصب ميگردد. از فرنگيها هم ياد گرفته ايم که براي هر مورد کميت قابل اندازه گيري و مونيتور کردن مشخص کنيم : مثلا :

-         بالا بردن توليد تا ميزان 100 واحد

-          کاهش هزينه ها 5 درصد

-         آموزش کارکنان 1000 ساعت

-         …

بعد مدير شروع بکار ميکند او بجاي توجه به اين شاخصها بايستي توجه کند که پايش را جاي محکمي گذاشته يا نه؟ چه کساني بر عليه او هستند؟ چه کساني به او کمک ميکنند؟ آيا فلان  سخنران را دعوت کند يانه؟ آيا در فلان جلسه شرکت کند يا نه ؟ آيا بايستي به بالا دست خود گزارشي از کاستيها بدهد يا بايستي همواره همه چيز را خوب جلوه دهد؟ و…

اصلا مسئله اين نيست که او به آن اهداف دست يافته يا نه؟ سيستم (وداخل اين سيستم گزارشات مديريتي) با توجه به اهداف فوق ايجاد شده است اما بدرد مدير نميخورد چرا که اصلا مسئله مدير اين موارد نيست

بنا بر اين اگر سيستم داراي گزارشي شکيل و گويا و صحيح باشد که ميزان توليد را نشان دهد ممکن است مدير اصلا به آن توجهي نکند زيرا مسئله مدير و مشکل مدير و پاسخ به حل اين مشکل و مسئله داخل اين سيستم نيست بلکه مسئله خارج از اين سيستم است .

اينجاست که مديريت سيستماتيک مطرح ميگردد. سيستم نشان ميدهد که سازمان مريض است و مريضي او مثلا آموزش کم کارکنان است ولي او بايستي کارهاي ديگري خارج از اين سيستم انجام دهد.

مثلا ايران خودرو تصميم ميگيرد کارخانه اي در دوردست بسازد همه اعداد و محاسبات نشان ميدهد اين کار مقرون به صرفه نيست اين محاسبات با استفاده از سيستم حاصل ميشود اما مديريت عالي دستور ميدهد بايستي اين کار انجام شود .

زمانيکه مدير براي تصميم گيري از سيستم استفاده نمکند وضعيت اين چنين ميشود که سيستم جنبه تزئيني و نمايشي پيدا کرده و براي کلاس و طاقچه بالا گذاشتن از آن استفاده ميگردد

میزبان یک مهمانی مجلل در رم، پایتخت ایتالیا، از مهمانان خود، که همه زنان جوان اهل خوشگذرانی بوده اند، پذیرایی غیرمنتظره ای کرده است. او به جای تعارف غذا و نوشیدنی به آنها از مهمانان خود دعوت کرده است، مسلمان شوند.

دعوت از مهمانان با وسواس زیادی انجام گرفته بود و میزبان مهمانی یکشنبه شب (15 نوامبر)، هویت خود را هنگام دعوت از مهمانان برملا نکرده بود.

زنان جوانی که به این مهمانی عجیب دعوت شده بودند بین سنین هجده تا 35 سال و قد آنها دست کم یک متر و هفتاد سانتیمتر بوده است.

به مهمانان گفته شده بود اجازه ندارند پیراهن یقه باز یا دامن کوتاه بپوشند.

دویست زن جوان خوشگذرانی که این شرایط را رعایت کرده بودند توسط اتوبوس به منطقه ای مرفه نشین در شهر رم برده شدند.

او به دویست زن جوانی که در این مهمانی حضور یافته بودند، گفت که اسلام بر خلاف آنچه برخی منتقدان استدلال کرده اند، دینی مبتنی بر عقاید ضد زن نیست و آنها را ترغیب کرد، مسلمان شوند.

یکی دو ساعت بعد از این ماجرا، مهمانان محل مهمانی را ترک کردند.

آنها، که معلوم بود کمی حیرانند، دو هدیه از معمر قذافی گرفتند: یک جلد قرآن و همچنین پنجاه یورو.

به نقل از سايت بي-بي.سي

بسياري از کشورهاي خاور ميانه بعدها بوجود آمده اند. مستعمرات اروپايي در قرن 19 و 20 مرزهاي خود را به  عقب راندند ؛ بي انکه به تاريخ قومي شان توجه کنند ؛ و رهبران انها ناچار شده اند اسطوره هاي عجيب و غريبي سر هم بندي کنند تا در اتباع خود عرق ملي ايجاد نمايند

درست عکس اين قضيه در مورد ايران صادق است . ايران يکي از کهن ترين ملل جهان است که وارث تاريخي چندين هزار ساله است؛ دوراني که فاتحان بزرگ ايراني بر قاره هاي جهان حکمراني مي کردند ؛ شاعران و هنرمندان آثار خارق العاده اي خلق ميکردند ؛ و يکي از غير معمول ترين سنتهاي مذهبي در آنجا ريشه گرفته و جريان يافته است.

ايرانيان حتي در دوران معاصر که سير قهقرايي طي کرده  و تحت سلطه حکومتهاي جبار اسير درد و رنج شده اند ؛ همچنان از ميراث با شکوهشان الهام ميگيرند

(همه آدمهاي شاه  – استيون کينزر – ترجمه : منيژه شيخ جوادي )

از دکتر سهامي روانشناس در يک برنامه تلويزيوني (هزار شايد و بايد شبکه 2 ) پرسيدند (مضمون گفته ها) :

-         پيشنهاد مي کنيد مردم بعد اين برنامه اگر فرصت داشتند راجع به چه چيزي فکرکنند ؟

-         پاسخ داد : معمولا و بطور طبيعي افکار منفي و نگران کننده به ذهن افراد هجوم مي آورد و اين طبيعت انسانهاست ؛ سعي کنيم و ببينيم آيا مي توانيم از هجوم افکار منفي جلوگيري کرده و به چيزهاي خوب و نتايج خوب فکر کنيم يا نه؟

نميدانم قطع يکباره و بقول ايران بدون دليل و منطق اين شبکه چه مقدار حس في.لت-رينگ ر براي دولت ايجاد ميکند به نظر من که شباهتها بسيار است

تلويزيون چند شب پيش گزارشي از بانه پخش کرد که  ” پول ميلياردي وارد شهر ميشود و بيرون مي رود بي آنکه حاصلي براي اهالي داشته باشد ” .

در همان گزارش از نبود  پارکينگ و هتل و خدمات ديگر آمده بود و اينکه اگر دير بجنبي شام در رستورانها تمام شده مسافران گرسنه خواهند ماند

بعد گلايه مردم که از اين خريدها هيچ نصيب ما نمي شود و سودي براي ما ندارد و … (که جالب اين بود که شهر دار هم همين را ميگفت!)

و تلويزيون جمهوري اسلامي در حد همين اطلاع رساني ؛ گلايه ها را پخش کرد و السلام . بي آنکه راه حلي يا چاره اي را پيشنهاد کند

نميدانم ما کي ياد خواهيم گرفت که انتظار نداشته باشيم دستمان را دراز کنيم هر مسافر مبلغي پول کف دست ما بگذارد ؛ ( اين يعني گدايي و گدا پروري ؛ که مستقيما با اسم يارانه ها داريم به سمت آن مي رويم)

اگر ميخواهيم نصيبي از اين پولهاي وارده  داشته باشيم راه حل احداث رستورن ؛ تفريح گاه ؛ پارکينگ ؛ هتل ؛ گردشگاه و خدمات رساني به مسافراني که از فرط خستگي حاضرند براي کوچکترين خدمتي بهاي گزافي بپردازند است  و نه چشم به آسمان دوختن و ناسزا و گلايه .

اگر مسئولين به عقلشان برسد سريعتر و بهتر نتيجه خواهد داد و اگر عقلشان هم نرسد (مثل هميشه!)  همت مردم لا اقل در اين مورد کارساز خواهد بود و نتيجه بخش .

از همکلاسي اش پرسيد : چرا در کلاسهاي تقويتي کنکور ثبت نام نکرده اي؟

جواب شنيد : شما پولاتو بده به کلاس تقويتي . من پولهامو دارم جمع ميکنم تا يه ماشين رنو بخرم . سال بعد که شما با سرويس دانشگاه آزاد نجف آباد دارين ميرين من با رنوي خودم ميام

در برنامه آقاي دکتر مهدي محسنيان راد (استاد دانشگاه – علوم ارتباطات) بحث جالبي را مطرح کردند من گوشه هايي از اين بحث را ديدم : ( انچه در ذهن من از اين بحثها مانده)

-          اينکه در دوران هاي مختلف در ايران يک  RESET  اتفاق افتاده يعني همه چيز از بين رفته و هيچ نمانده و مردم ايران دوباره از اول شروع کرده اند (برخلاف برخي کشورها مثل چين ) . مثلا در حمله مغول همه چيز از بين مي رود و نابود ميشود بطوريکه ما قديمي ترين آثار ارتباطيمان مثلا 500 سال قدمت دارد و انهم نه کامل

-          چنگيز زمانيکه به ايران حمله ميکند همه چيز را نابود مي کند ميگويند حتي به گربه ها هم رحم نميکند. گفته ميشود چنگيز اعتقاداتي  داشته و در اثر اين اعتقادات ؛  او و سربازانش اينگونه کشتار ميکرده اند والا مثلا براي يک سرباز خسته از جنگ کشتن زنها و حيوانات کار ساده اي نبوده و بقولي اين کشتار وحشيانه هزينه داشته ؛ اما تحت لواي اين اعتقادات خود که مثلا کشته ها بعنوان سربازاني در آن دنيا ؛  در کنار پدرانشان خواهند بود ؛ به اين کشتار ادامه ميدادند

با شنيدن حرفهاي اقاي محسنيان به نظرم آمد که واقعا اکثر جنايتکاران (خصوصا آنها که معتقد به ايده اي هستند)  فکر نميکنند که جاني هستند. زمانيکه قتل وغارت و کشت و کشتار و شکنجه انجام مي دهند معتقدند که خدمت ميکنند و مشغول مقدس ترين کارها هستند . دوستي داشتيم ميگفت مطمئن باشيد موشه دايان (جاني اسرائيلي ) فکر ميکند با اين جنايتها عزيزترين کس پيش خداوند است و خادم ترين فرد براي مملکتش