ساقيا دست من و دامن تو

 اي دريغا که حريفان همه سر بنهادند

باده عشق عمل کردو همه افتادند

همه را از تپش عشق قبا تنگ آمد

کله از سر بنهادند و کمر بگشادند

اين همه عربده و تندي و نا سازي چيست

نه همه همره و هم قافله و هم زادند

ساقيا دست من و دامن تو ؛ مخمورم

تو بده داد دل من ؛ دگران بيدادند

من عمارت نپذيرم که خرابم کردي

اي خراب از مي تو؛هرکي درين بنيادند

اي خدا رحم کن آن را که مرا رحم نکرد

به صفات تو که در کشتن من استادند

بي خودم کن که از آن حالتم آزاديهاست

بنده آن نفرم کز خود خود آزادند

مولوي

برچسب‌ها: مولوي, شعر